داشته ها و گذشته ها

بنام خدای مهربون

سلام عزیز مادر

حال و احوالت خوبه؟ حتما خوبه . هرکس در پناه خداوند مهربون باشه خوبه.

این حال رو منم یه روزی درک کردم

عزیز دلم ... دنیا همیشه اینطور که می بینی نیست !

نمی دونم چطور شروع کنم!

من همیشه از وقتی یادمه نگران تربیت شما بودم دوست داشتم نشی چیزی که بودم . همیشه در فکر این بودم که چطور شما رو تربیت کنم! ولی چطور مادری می تونه فرزندی تربیت کنه و مسیر و راهی پیش روش بذاره که خودش هنوز اون راه رو نرفته!

نمی دونم چطور بگم ...

این مامانی که می بینی همیشه همینطور نبوده! نمی دونم چرا!

خودمم هروقت می شینم و بهش فکر می کنم یادم نمیاد چی شد که اون دختری که مقید بود به حجاب , توی مسیر مدرسش تا یادمه ربنا آتنا فی الدنیا حسنه می خوند و چنان دل بسته به خدای مهربون بود که می ترسید نکنه حتی نا خواسته ازش برنجه , اون دختری که قبل از اینکه به سن تکلیف برسه عاشق نماز و چادر و سجادش بود, چی شد که اونطور شد!

دلیلش شاید ورود آدمای متفاوت به زندگیش بود ! شاید محکم نبودن خودش بود! حتما همین بود.

اما اون دختر که انقدر از خشم خدا می ترسید!

یادمه وقتی زنی رو در خیابون آرایش کرده می دید یادش میآمد به حدیث حضرت پیامبر صلوات الله علیه و آله که فرمودند : هر زنی که خود را خوشبو کند و از خانه خارج شود مورد لعنت قرار می گیرد تا زمانی که به خانه مراجعت کند ( کلمه الرسول،ص 413).

و درجای دیگر می فرمایند: «اذا تطیبت المراه لغیر زوجها فانما هو نار وشنار؛ زنی که خود را برای دیگران خوشبو کند، خود آتش است و ننگ محسوب می شود». 

چه شد که آن شد!

واقعا درسته که اطرافیان بد روی انسان اثر بد میگذارند . مخصوصا دختر به اون سن

می دونم اگر مجبور به نقل مکان نشده بودیم من هیچ وقت آموزه های مادر مهربونم رو فراموش نمیکردم. اما شاید بهتر شد ، چون بعدها خودم با تفکر و عشق کامل راهم رو پیدا کردم .

روزی رسید که حس کردم کمبود ایمان رو ، کمبود خدای مهربون بچگیم رو هرچند که خداوند هرگز تنهام نگذاشت ... کمبود خودم رو ... زهرایی که دیگه از اسمش هم خجالت می کشید .

روزی که حتی یک روز رو هم تحمل نکرد برای زهرای جدید شدن ...

مدتها بود دلتنگ لذت پوشش کامل بودم ، دلتنگ چادر مشکی ام . چادری که همه جا محافظم بود و نشان دینم . چادری که خودش یک ارزش بود و هر کس رو در بر می گرفت اون رو هم ارزشمند می کرد.

هرچند چادر به تنهایی کافی نبود

از تصور احساس آن روزها قلبم تند می زنه و روحم به پرواز در میاد ، چه حس زیباییه که فقط برای خدای خودت باشی .

چه روزهایی بود ... چقدر دلتنگم!

چه حس خوبیه که همیشه خودت رو در حضور خدایی ببینی که همیشه و در هر شرایطی کنارت بود و تنهات نگذاشت بر خلاف خیلی ها...

خدایی که هرچیزی که ازت می خواد بهترینه ، خدایی که تو رو فقط برای خودش می خواد و چی از این بهتر که مالک و سرورت خالقت باشه ؛ حسی شبیه محبت مادری ... چقدر یه بچه می تونه لذت ببره که همه هواس مادرش به اون باشه ، که مادرش آزادش بذاره اما فراموشش نکنه ، که هرچیزی که مادرش ازش می خواد رو انجام بده و همیشه حتی وقتی که سرپیچی می کنه بازم عزیز دل اون مادره.

خدایا چطور تونستیم لحظه ای فراموشت کنیم ! تو که تموم تار و پود وجودمونی ! تموم امیدمونی ! بدون تو چطور می شه " زندگی " کرد!!! چطور؟!

حالا که فکرش رو می کنم ؛ میبینم چه کابوسی رو پشت سر گذاشتم ! چه تاریک بود آن روز ها!

چه دلتنگ می شوم برایت خداوند هرچه مهربانیست!

چه دلتنگ می شوم ...

عزیزکم ... روز هایی بود که فکر می کردم نباید ذهن شما رو با گذشته خودم تاریک کنم! اما می گویم تا بدانی .

بدان که دنیای کوچک ما جای آزمایش و تجربه برای چیزهای تجربه شده ندارد

آزموده را آزمودن خطاست

هر راه را نباید پیمود . بخصوص راهی که قبلا پیموده شده و ماجرای سنگ و سر شکسته برای گفتن بسیار دارد.

امیدوارم مانند من یک دنده نباشی و اگر شدی خیلی زود خودت را پیدا کنی

تو را و تمام مهربانیت را به خدای بزرگمان می سپارم